ChâteauBrys

 
Kijk eens hoe mooi die Blue Note-poster het doet in de muziekkamer!!

Er waren blijkbaar ‘klachten’ dat hier meer te lezen viel over wat ik onderneem dan wat Annelies beleeft in Rwanda. Niet onterecht, natuurlijk, maar ik heb meer gelegenheid mijn ervaringen neer te schrijven. ‘k Hoor Annelies een paar keer per week, vaak in niet ideale omstandigheden. En het is de bedoeling dat Annelies ook kan lezen wat ik zo allemaal gedaan heb tijdens haar afwezigheid.

Maar voor zij dus die meer over Annelies willen lezen, en alle anderen ook natuurlijk:
* op dinsdag heeft Annelies daar in het centrum materiaaldag. Zoals hier, in Landegem, maar dan toch weer anders.
* Donderdags gaan ze naar de markt, waar ze mousse kopen om positioneringskussens van te maken.
* Annelies ging op bezoek met collega’s bij een kindje. In het kleine kamertje, waar drie matrasjes op de grond liggen, moesten ze de matrassen herschikken zodat de rolwagen van het kindje door kan als het naar de wc wil of zo.
*Creatief zijn is de boodschap, met weinig middelen veel proberen te doen.
* Maar Annelies heeft een erg goed gevoel bij wat ze doet.
* Ze is er ook een sportveldje aan het aanleggen; met een lintmeter van 35m tekent ze de lijnen op de grond.

Ondertussendoor probeert Annelies daar ook wat onze reis te plannen. De gorilla’s bezoeken valt wel erg duur uit, 370 dollar per persoon… Er is een vulkaan die je blijkbaar op 1 dag kan bezoeken (klimmen en afdalen…) (Iemand van mijn blue note-makkers moet haar toch eens vertellen hoe moe wij zijn na het festival

 Ja, jullie hebben nog wel wat foto’s te goed van me

I’m all at sea
Where no one can bother me
Forgot my roots
If only for a day
Just me and my thoughts
Sailing far away

Like a warm drink it seeps into my soul
Please just leave me right here on my own
Later on you could spend some time with me
If you want to, all at sea

Mocht u zich ook afgevraagd hebben, beste lezer, waar mijn schrijfselen bleven de voorbije dagen?
Het helse ritme van het blue note festival – vreemd om jazz te associëren met helse ritmes, maar bon, het was hels – begon zijn tol te eisen. Hard werken en te weinig slapen is een combinatie die je niet eeuwig volhoud. Dat zag je ook, aan mij, en aan iedereen die meewerkte.
Maar nu is het gedaan. En zoals wel vaker gaat dat met gemengde gevoelens gepaard. De sfeer, het groepsgevoel van samen-voor-iets-gaan, de toffe collega’s van de backstagecrew… ‘k ga het missen. Ik mis het.
Het is een erg mooie tijd geweest, ‘k heb er veel aan gehad en ‘k hoop nog wel eens iets te horen van mijn collega’s.

Aan de andere kant is er nu terug tijd voor goed en lang slapen, de afwas, de was, koken,… En Rwanda binnenkort, Annelies terugzien. (Wow, deze blog wordt nog sentimenteler dan deze van den Bert

was er één van:
* nog verhuizen – maar nu wel klaar
* van de actie bij flightcare. Lekker burgerlijk ongehoorzaam – en door het raam de burelen binnen
* van een tweede bezoek aan Oostende, met mooier weer, zeilboten en zeegeuzen (de mannen en de drank

daar hoopte ik op. ‘rustig’ zoals in: zitten, blijven zitten, en werken.

Maar neen, waar al langer sprake van was, en de laatste tijd vrij definitieve vormen kreeg, moest vandaag gebeuren: verhuizen!

Tot zover mijn dromen over een hele dag zitten… ‘k heb minstens even veel gesleurd als de eerste dag op Blue Note, Sleuren met een grote S dus.

Na het werk – en een bezoekje aan ons nieuwe buren op het gelijkvloers, het café – nog even gaan soldenen bij DOD’s, en jaja: zwaar gescoord! Drie broeken, een handtas, én een psychedelisch t-shirt zonder mouwen (om te pronken met mijn groeiende spiermassa

Zo te horen hebben mijn Blue Note-collega’s nog flink de bloemetjes buitengezet vanmorgen tss… net als ik weer niet ben… Foei!

een dagje vrij van Blue Note,
dus even tijd om wat in mijn eigen backstage te doen.

* de was
* de afwas
* bananen eten *grin*
* brood bakken
* thuis naar jazz luisteren (ja, dat ik dat nog kan hé
* goedmaken dat Philip Catherine zijn drummer thuisliet, en zelf even met de cd meedrummen

‘k heb natuurlijk ook met annelies gebeld, al was de verbinding erg slecht. Van tijd tot tijd hoorde Annelies me niet, en er zat weer enorme vertraging op de lijn. Maar ze stelt het goed hoor, daar.
En ik hier ook.
Maar dat we het maar gauw weer samen goed stellen.

EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEH *gil* Terence Blanchard wist zowaar mijn naam nog, nadat hij me gisteren zag… ‘Hey, Maarten, what’s up man?’ – terwijl hij zijn hand naar me uitstak…

En dan uit Philip Catherine’s kleedkamer plots horen klinken wat ook in de wagen tussen de cd’s ligt… kippevel… zo mooi!

Pff, weer zware, maar leuke dag geweest. Ondertussen kennen we onze job wel, en we doen dat, mogen we zeggen, goed. Ja, er wordt heus goed gewerkt in ons team, en van tijd tot tijd al even goed gelachen. Toffe mensen, die teamgenoten van me – dat ze nog maar eens ’sluisje’ komen spelen na afloop

Hoewel ik niet de indruk had dat ik zo danig veel rondgestapt heb vandaag, geven mijn voeten duidelijk een ander signaal. ‘k Zal de blaren maar eens verzorgen…

Slaapwel!