Even een klein kwisje: wat houdt Damien, onze (vrijwillige) gids voor twee dagen, in zijn hand?
De winnaar zal zich eeuwig geroemd weten en wordt opgenomen in de orde van de slimme ‘muzungu’s’ (‘blanken’ in Kinyarwanda. Van zodra we een dorpje betraden, riepen kinderen dit naar ons.)
“Make the world one hill”.
Vanmorgen, toen ik in mijn portefeuille kleingeld aan het zoeken was, moest ik terug denken aan het Rwandese parkeerbonnetjessysteem. Als je je wagen parkeert op een ‘betalend parkeren’-parking komt de parkeerwachter een bonnetje schrijven en onder je ruitenwisser steken. Als je vertrekt, reken je met hem af.
De eerste keer denk je natuurlijk dat je een parkeerbon krijgt. 
Zicht op één van dé winkelstraten van Kigali.
Ja, in die gekleurde gebouwen links zijn allemaal winkeltjes: apothekers (die zijn er om één of andere reden met hopen), naaiateliers, telefoonwinkels, kappers,…
Pas aan het einde van ons dagje Akagera-park, hadden we het geluk een vijftal giraffes te vinden. Ik had het autoraampje helemaal opengedraaid, en zat op het portier, leunend op het dak van de auto. De lens op deze indrukwekkende dieren gericht. Bewondering en opwinding gingen door me heen – een giraffe op 20 meter van me vandaan.
Hoewel een schandvlek in de recente geschiedenis van het land, kan je Rwanda niet los zien van de genocide van 11 jaar geleden. Wie door het land toert en zwerft, ziet onvermijdelijk wel eens één van de volksrechtbanken. Je hoeft niet lang in het land te zijn, om te merken dat de Rwandezen de herinnering van de genocide als een zware last meetorsen.
In Kigali bezochten we Camp Kigali, het monument ter herinnering aan de tien Belgische para’s die op die plaats vermoord werden. Op de foto (boven) zie je een aantal van de tien zuilen die de vermoorde mannen voorstellen. Op de achtergrond zie je de Rwandese en Belgische vlag. De tientallen kogelgaten in het gebouwtje waarin de para’s zich verborgen hielden, getuigen van het drama dat hier plaatsvond. De gids spaart je niet en vertelt je tot in het kleinste detail wat hier gebeurde.
Hij zei me spontaan dat ik foto’s mocht trekken – de eerste gids die dat deed. Ik aarzelde; kan/mag je hier wel foto’s van trekken? Je mag niet blind zijn voor wat gebeurde, maar er zijn grenzen. Daarom bovenstaande foto – de enige die ik daar maakte.
De Rwandezen (en/of hun regering) willen duidelijk niemand de kans geven om de vreselijke gebeurtenissen van goed tien jaar geleden te vergeten. Dat merkten we in Camp Kigali, en nog meer in de twee andere memorials die we bezochten.
In de eerste, een kerk waar duizenden mensen zich schuil hielden, leidde een jonge vrouw ons rond. Haar stem… het leek alsof ze elk moment zou gaan huilen, terwijl ze tot in de vreselijkste details vertelde wat de oorzaak was van elke bloedvlek die ze ons toonde. En we moesten kijken. Naar elke vlek, elk van de vier kanten van het altaar, alle muren, alle stenen…
In de andere kerk vertelde de gids weinig, maar sprak wat we zagen voor zich. Hier ook rekken vol schedels. Ook hier wees de gids op kogelgaten of machettesporen op de schedels. In deze tweede kerk heeft men heel veel onaangeroerd gelaten. Je volgt de gids terwijl je van de ene kerkbank op de andere stapt. Onder je, tussen de banken liggen tientallen, honderden beenderen, schoenen, hoedjes,… Vreselijk. Inderdaad, niet om te vergeten.
Afrikaanse kindjes poseren maar wat graag voor een foto. Op de achtergrond zie je de lekkere Rwandese bananen, waarvan je er algauw een dozijn koopt voor een paar Belgische franken.
In afwachting van meer nieuws melden wij u hierbij met graagte dat reizende oom Roel en tante Roelin vanochtend in alle vroegte veilig op Zaventem zijn geland!
Jawel jawel, op de valreep nog een updeetje:
* laatste berichten werden verstuurd uit het “Mille Collines”-hotel dat bekend is uit de film Hotel Rwanda
* hun verpozing in Remera Ruhondo, een bezinningsoord, bleek wonderbaarlijk idyllisch ingekleed te zijn
* onze dappere reizigers zijn ondertussen al weer in Kigali aangekomen waar ze drie herdenkingsplaatsen van de genocide bezochten. Vrij gruwelijk, zo te horen, met onder andere een kerk die nog helemaal vol ligt met geraamtes en schoenen … Ze werden er helemaal stil van …
En dan zal ik ook mijn mond maar houden zeker?
En net toen u dacht … wat is het toch stil in Afrika: enkele updates!
* Reizende oom Roel en tante Roelin maken het nog steeds opperbest!
* Ze bezochten het regenwoud met een gids alwaar de aapjes vrolijk boven hun hoofd ronddartelden
* De lokale cuisine wordt volop geëxploreerd, het verse exotische fruit en regionaal gebottelde bier blijken niet te versmaden zijn!
* Het Kivu-meer werd bezocht, daarna met een gammele bus naar de vulkanenstreek: stel u voor, geachte lezer, 8 uur zonder stoppen en zonder wc in een gammele bak (er vielen zelfs mensen flauw door zuurstoftekort!)
* Logies in een bezinningstehuis: ze komen zeker helemaal “zen” terug
* Toch al een slachtoffer gevallen, maar dan letterlijk: Maarten had een kleine aanvaring met een rotsblok, dat rotsblok dacht: niet met mij! met 2 geschaafde ellebogen als resultaat
* Ook een Afrikaanse mis met speciale gezangen staat nog op het programma
* Woensdagmorgen zijn ze terug in België …
Hakuna matata!
Elders