ChâteauBrys

Neen, geen nieuwe rubriek hier. ‘t is een éénmalig initiatief, tenzij het herhaald wordt.

Eén van de leuke kanten van een iet of wat uitgebreide cd-collectie is dat je nogal eens (her)ontdekkingen in eigen kast kan doen. Sommige cd’s staan er al maanden, soms jaren stof te verzamelen, tot je ze nog eens tegenkomt,
of nog eens zin krijgt in hen. Jeugdherinneringen ophalen is het dan, en vaak merken dat je met nieuwe oren naar oude dingen luistert.

Er was een tijd dat ik lange haren had, zwarte kledij droeg en Zware Gedachten dacht. Een tijd waarin Zware Metalen vaak een uitlaatklep waren, een manier om met de wereld om te gaan. Een tijd ook waarin ik als drummer
geïmponeerd werd door Grote Drumstellen, met tien bassdrums en honderden toms, en vele en snelle noten.

Eén van de groepen die me toen het meest kon bekoren, was het kwartet rond de inmiddels overleden Chuck Schuldiner, Death. Ok, death metal is bagger, maar als er goeie en slechte bagger is, is dit goeie bagger. De muziek van Death werd omschreven als techno-death metal. Niet ‘techno’ verwijzend naar die flauwe dansmuzak, maar ‘techno’ omwille van de muzikaal-technische moeilijkheidsgraad. In die dagen vergaarde Death dan ook twee soorten fans: naast de headbangers-pur-sang kwamen ook meer en meer mensen het muzikale vertoon van het viertal bewonderen.

‘Individual Thought Patterns‘ verscheen in 1993. Een mijlpaal binnen het genre, en ook er buiten; want de grenzen aftastend tussen metal, jazz en meer experimentele muziek. Neen, ‘ITP’ is geen jazzy plaat. Het is ’right-in-your-face‘- metal, maar er komen jazzy invloeden bovendrijven. Het is het eerste (van twee) Death-albums waarop drummer Gene Hoglan zijn ding doet en hij speelt echt alles wat in deze muziek te spelen valt. Snel ja, en raak en hard - maar ook inventief, vernieuwend, creatief en origineel.

Ik kan nog steeds alle drumpartijen meezingen (zo van ‘grekerdetruputu‘ en zo) – deze cd was maanden aan een stuk mijn begeleiding bij het ’hoofdkussendrummen‘. Mega-onderarmen kreeg ik er van! Vooral openingstrack ’Overactive Imagination’ is bloedsnel. Tempo 418 voor de kwartnoot – en dan speelt Hoglan nog zestiendentriolen met zijn voeten. Drummersblad ’Slagwerkkrant’ schreef ooit gedeelten uit de drumpartijen uit. Ze hadden een half blad nodig om uit te schrijven wat Hoglan op een fractie van een seconde als intro er uit ramt.