ChâteauBrys

Oei, beetje uit het oog verloren dat ik mijn bespreking nog moest posten… ‘k maak er een kwalijke gewoonte van te laat te zijn…
Misschien heb je ooit ook eens zo’n smaaktest gedaan, waarbij je vier of vijf bekertjes water kreeg waarin een klein beetje zout of suiker of een zuur of… gedaan was, en dan moest je zeggen welk water zuur was en welk water zoet en zo.
Geen eenvoudige opdracht! Wie zuiver op wat hij (of zij) smaakt wil afgaan, breekt zich uiteindelijk het twijfelende hoofd op: is dit nu zoet? of zout? of is dit toch het water waar niets aan was toegevoegd?
De truc is niet af te gaan op wat je smaakt, maar op wat het water in je mond doet. Het ‘zoete water’ (een mespunt suiker op een fles water of zo) zal vooraan op de tong een mollige indruk geven. Zoet proeven we van voor op de tong. (Daarom likken we met het puntje van onze tong aan een ijsje, en niet aan bvb. een blokje kaas.) Een bittere smaak trekt de mond droog. ‘Zuur’ zorgt voor speekselproductie. Om dit te demonstreren moet je niet naar de koelkast lopen. Het volstaat je in te beelden dat je in een schijfje citroen bijt. Meteen voel je dat speeksel aan de zijkanten van je mond komen.

Als ‘wijnkenners’, mensen met kostuum en das en een hoge dunk , het hebben over zuren in een wijn, gebruiken ze dit ‘trucje’ vaak om te bepalen hoeveel zuur/zuren de wijn heeft.

Om mezelf nog eens testen, en objectief te oordelen, heb ik deze wijnen blind geproefd. De Australiër, die ik er uithaalde dankzij de kleur en de vele zuren van de Fransman, was een lekkere en correct gemaakte drinkwijn, met natuurlijk de typische chardonnaysmaken (caramel, ananas,…). De Fransman viel me tegen, met z’n vele zuren en wrange nasmaak. Onrijpe druiven?