ChâteauBrys

‘k Heb te doen met de mensen. Met de mensen die niet genoeg duw- en trektalent hebben om in Gent het gevecht met de ganse meute te winnen en nog een zitplaatsje te veroveren op de trein.

Het zijn er een heleboel tegenwoordig, die moeten blijven rechtstaan, of noodgedwongen op de grond gaan zitten. Sneu voor hen, en ik heb het geluk dat ik voor die drukte opstap.

Mijn plaats afstaan aan iemand anders, dat wil ik zeker doen. Ik kijk altijd rond naar dames met duidelijke zwangerschapsverschijnselen. Stuur zelfs smsjes naar een zwangere collega, die dan nét twee rijen achter me toch nog plaats blijkt gevonden te hebben. Plaats ruimen voor iemand met meer jaarringen houdt risico’s in: m’n vriendelijkheid zou wel eens als belediging, niet als beleefdheid beschouwd kunnen worden.

Daarom peis ik er nu over om mijn zitplaats per opbod te ‘verkopen’. Het bieden zou kunnen beginnen aan… hmm… een koffie en de Metro. De koper mag dan kiezen tussen een zitje aan het raam, of eerder de gangkant, dichtbij de deuren (en het toilet) of eerder in het midden van de wagon, met de rijrichting mee of er eerder tegenin.