ChâteauBrys

Een (wijn)handelaar kan je maar één keer liggen hebben, en op een heel leven valt dat dan best nog mee.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn schoonmoeder een bon voor wijnhandel L* V*n C*r in Oostakker (Groot Gent). Een cadeau waar ik heel erg blij mee was. Cadeaubons hoeven niet binnen de 3 dagen geconsumeerd worden, maar lang
hoeft dat toch niet te blijven liggen bij mij.

Ik had op voorhand bedacht dat ik voor twee flessen wijn wou gaan: één wit en één rood – met de volgende beperkingen: geen bubbels, geen zoete wijn, geen Beaujolais en geen al te groen smakende Bordeaux. Verder wou ik de wijnhandelaar voor mij laten kiezen, in de hoop dat die prompt zou grijpen naar de wijn van een pas ontdekte kleine wijnboer in een niet zo bekende regio, een Vin de Pays of zo, manueel geoogst en eigenzinnig gevinifieerd, tot een uitmuntende wijn. (En zulke wijnhandelaars, met een hart voor wijn, bestaan.)

Het jongmens dat ons in de winkel begroette had eerder een aura van eigenliefde dan van wijnliefde. Mijn vraag werd duidelijk niet begrepen en van ‘Chardonnay – Amerikaanse stijl‘ had hij nog gehoord. Toen mijn madame zich luidop afvroeg waar de Pomerol lag, was het antwoord ‘Oh, daar ergens onder St.-Emilion, er ligt daar zoveel hé’. Eén van hun klanten, een restaurant, had in de Knack Weekend gestaan. De commentaar op dat restaurant was wel negatief, gaf hij zelf toe, maar ja “ge moet die bladjes niet geloven hé.”

Uiteindelijk kozen we drie wijnen, en kregen we als uitsmijter nog te horen dat we ons vast en zeker hadden laten bedotten op onze reis door de Loire verleden jaar, toen die ter sprake kwam.

L* V*n C***r is een mooie zaak, met (op papier) een mooi gamma wijnen. Ze hebben vooral een ruime selectie Bordeauxwijnen, waaronder heel veel toppers, waarmee ze hun clientèle van etikettendrinkers vast weten te bekoren. Ik miste klantvriendelijkheid en wijnliefde.