ChâteauBrys

Zaterdag, de maandelijkse bijeenkomst van mijn ‘wijnsekte’ ( ). Thema: blind proeven. Het is maar een spel, en vooral een les in bescheidenheid – maar toch wat gezonde spanning: je wil toch graag alles juist hebben. Maar je weet dat het moeilijk wordt… ze maken er een sport van de meest atypische wijnen te zoeken.

Dan gaan de deuren open… Hmm, alle tafels gevuld met rijtjes van vier wijnglazen, gevuld met witte wijn. Op het zicht zou het best wel eens vier maal dezelfde wijn kunnen zijn. En toch moet je er een Riesling uithalen, en een Sauvignon Blanc, een Chardonnay en een Chenin Blanc. Je gaat zitten. Neus in het eerste glas… ruiken… mineraliteit… tweede glas… anders, maar ook vooral: mineraliteit. Derde en vierde glas… idem. Je krabt in je haren, kijkt eens rond hoe de rest het doet en dan… aan het werk, walsen, ruiken, zoeken… Hmm, in één van de twee reeksen ging een Luxemburgse Riesling zitten. Zou kunnen. Ha, en nummer drie heeft buxus. De Sauvignon! Langzaamaan raken de gaatjes gevuld. Moeilijk, moeilijk!

Het was moeilijk, erg moeilijk. Twee reeksen wit, en ik haalde acht op acht. En dan één reeks rood. Discussie aan tafel. Als glas één Rhône is, dan moet twee toch wel Bordeaux zijn… Pfff, en waar is die Pinot Noir? Twijfelen, twijfelen, uiteindelijk een beetje gokken… Eentje zal er toch wel juist zijn?

En dan de uitslag… Glas 1 is Bordeaux, geen Rhône… Ai ai ai… Rood wordt schaamrood… 0 op 4.

Ach, het is en was en blijft een spel, maar 12 op 12 was leuk geweest!

En nu maar rood oefenen!