Ho, voor je naar onder scrolt om in de comments zwaar uit te halen over het woord ‘wijven’ – ik wil hier iets schrijven over een blog-event. Zij hebben het zo gedoopt, ik niet. En het bekt wel lekker Wijvenweek. Beter dan Damesdagen. Verder hou ik niet van het woord wijf of wijven. Ook niet van ‘vrouwke’. Maar ik gebruik dan wel weer ‘mijn madam(e)’. Dit terzijde.
Het is Wijvenweek in Blogland. Maar dat wist je vast al, tenzij je de nieuwste versie van het interweb nog niet had geïnstalleerd. Een hele bunch dames blogt elke dag over ‘hun’ onderwerpen: hun eigen (lijf), hun vent (of het gebrek er aan), over shoppen, huishouden, enzovoort, enzovoort. ‘n Fijn initiatief vind ik het, het levert best lezenswaardige bloglectuur op.
‘k Hoop dat ze met een Grote Knaller eindigen. Ze stoppen toch net de 30ste, de dag dat Gent onafhankelijk verklaard zal worden. Misschien kunnen de bloggende dames een nieuwe golf van feminisme lanceren? Ach, de dames hebben vast zelf betere ideeën.
Een Wijvenweek vraagt natuurlijk bijna om een wederwoord van ons, bloggende mannen. De mannenweek. Of -maand. Een ma(a)ndag. Ventenvrijdag. Om het over ‘onze’ onderwerpen te hebben. Of onze kijk te geven op hun onderwerpen – want straks is ‘voetbal’ een opgelegd werk, en daar kijk ik niet naar, ik praat er niet over, en ik blog er dus zeker ook niet over.
Dan liever over het huishouden. Ons huishouden, want ik probeer mijn deel te doen. Zoals we allebei proberen om samen dat huishouden wat te runnen. Lukt aardig, al zeg ik het zelf, al is ons huis niet meteen ‘een teken van een verspild leven’ – zoals dat spreekwoord zegt. Allebei voltijds werken, wat ontspanning, weekends die altijd vanzelf gevuld raken,… de schoonmaak staat niet meteen bovenaan het prioriteitenlijstje. En dat brood dat we zelf bakken, dat kruimelt soms zo!
Stofzuigen doe ik niet graag, ik hou sowieso niet van het vreselijke kabaal dat een stofzuiger maakt, of een droogkast of een wasmachine. Maar sinds mijn mp3-speler van een nieuwe batterij voorzien is, neem ik geregeld de stofzuiger ter hand en swing ik de kamers door.
Stof afdoen, dweilen en schuren zou wel eens vaker mogen – maar het is ook niet dat we in een stort leven! Het onderwerp ‘een hulp in huis’ komt al eens ter sprake, maar ‘k wil er geen in het zwart – wegens principes – en ook geen met dienstencheques – principieel tegen wegens verspilling van belastingsgeld. Dweilen doe ik wel graag, en wat vaker, vooral de keuken, én op blote voeten.
Afwassen doen we meestal samen, zij wast af en ik droog af. Ik doe het wat vaker dan haar alleen, ook al heb ik een hekel aan van het afwaswater uitgedroogde handen-gevoel. Een vaatwasmachine is er niet. Ook dat onderwerp komt af en toe ter sprake – lekker en veel koken geeft veel afwas. Maar dan zou het er één moeten zijn die niet veel lawaai maakt en waarvan de afwas niet ‘kiezig’ – pardon my Westflemish – voelt. U merkt het, ‘k kan niet goed tegen huishoudelijk lawaai – en dat voor een drummer.
Koken doe ik meestal, da’s vaak een kwestie van ‘eerst thuis’. En van liefhebberij. We koken meestal vers, zonder veel potjes en bokalen. En we bakken zelf ons brood: deeg kneden we met de Kenwood en per bakbeurt komen er drie lekkere broodjes uit de oven. Absoluut verslavend, zelfgebakken brood.
Strijk en was vallen onder haar bevoegdheid. Ik strijk niet zo erg vaak, en daarom ook minder snel en goed dan haar. Het ‘waskot’ is haar domein – ik geraak er maar niet tussen. Ze vindt het het handigst als ik haar laat doen.
Voila, het leven zoals dat van een man: het huishouden. Nog wijvenonderwerpen? (De vrouw en de videorecorder bijvoorbeeld…)
Powered by Qumana
‘Majâz’ heet de nieuwste aanwinst voor het cd-rek. Deezer zei me dat ik er eens naar moest luisteren. Het was meteen raak. Die virtuoze, bezwerende en mysterieuze muziek. Een aankoop was onvermijdelijk.
en dat op mijn