ChâteauBrys

Daar vloog gisteren de kurk af. Zijn ‘schuld’. Ik vertelde hem op de trein dat ik voor de eerste keer in mijn leven zuurkool ging eten. Zuurkool zat die week in ons groentenpakket. ‘En een wijntje erbij’, vroeg hij mij. Doet hij altijd.

En zo ging de kurk van deze Riesling, meegebracht door een wijnvriendje uit de Elzas. Fijn, wijnvriendjes hebben. Wijnvriendjes reizen naar wijnstreken en brengen dan wijntjes mee.

‘t Is een Riesling met karakter; mooie, fijne zuren en ‘petrol’ in neus en mond. Ja, echt, wijnleek, petrol. Alsof er wat diesel bij zit. Wijn mag karakter hebben, vind ik. Da’s wat supermarktwijnen vaak ontbeert: karakter. Supermarkten doen in ‘crowd pleasers’. Net zoals hun kazen, overigens. Roquefort hoort een uitdaging voor de smaakpapillen te zijn, niet iets dat vooral naar doorsneekaas smaakt met een béétje blauwschimmelaroma.

Petrol dus, en mooie, fijne zuren. En molligheid, bijna wat zoetjes. Die 2003 hé. Voor de wijnleek: in wijnmiddens is ’2003 warme zomer’ een soort mantra. Overal waar je komt, wijnboeren, wijnclubs, wijnleraren, wijnproevers, wijnenzovoort, enzovoort… ’2003 warme zomer’. Veel suiker in de druiven dus, en dus veel molligheid.

Santé!