De tuinman en de dood(stilte)
Het was mooi weer, de voorbije dagen. Te mooi om achter de computer te zitten, blogs te lezen of blogposts te schrijven. Wat deed ik dan wel? Ik ontdekte de tuinman in mijzelf. Ik moet wel, want de tuin is zo’n beetje mijn domein geworden sinds we zwanger zijn. Chef Tuinieren, ikke! (Daar staat tegenover dat ik het o zo geliefde territorium van de keuken grotendeels heb afgegeven.)
Dus werd er:
- gras afgereden
- onkruid gewied
- vastgesteld dat de oude spa(de) zo metaalmoe was dat ze bijna elastisch was
- een nieuwe spa(de) gekocht
- de oude kruidentuin omgespit
- de kippenren wat opgekuist
- enzovoort, enzovoort
Met zo’n weer is dat best plezant, eigenlijk.
(To those who’d like to read El jardinero y los muertos - ask, and we may try to help you!)
Vanmorgen ijlt mijn tuinman…wit van schrik mijn woning in.
Heer , Heer , één ogenblik :
‘k Heb Maarten gezien met een spa in de hand !
Tja , misschien word je nog een even goeie tuinman als dat je nu een goeie kok bent ! ?
Dat kan eens deugd doen… ook: het resultaat achteraf is zo leuk!
Hmm, het resultaat zal er pas zijn over een paar jaar, als de tuin eens echt goed en opnieuw aangelegd is/wordt.
Ja tuinieren is leuk
Vooral dat lamme gevoel in de armen en benen en de diepe slaap waarin je ‘s avonds valt voor de tv 
@Björn: goh, een goeie douche erna, een frisse Duvel en nog even relaxen voor de tv… fijn toch.