Terug van 12 dagen Dordogne. Afgekickt van internet, computers en de Belgische actualiteit. Helemaal niet afgekickt van lekker koken, lekker eten en lekkere wijn.
Als ik het radionieuws goed begrepen heb, is ons land zowat failliet ondertussen? Zouden we niet beter terug inladen en terug naar het zuiden rijden? Daar was het nog short- en T-shirtweer ook.
(De foto werd getrokken in de tuinen van Eyrignac.)
(Deze post werd op 19/09 geschreven tijdens een reis door de Dordogne, ver weg van internet, en later gepost.)
Vandaag lacht de zon ons wél toe. Vrijdag is marktdag in Brantôme. Op de pleinen voor de kerk en abdij lachen de streekproducten ons toe: stapels meloenen, pruimen in allerlei maten en kleuren, smakelijk uitziende tomaten,… het doet ons watertanden. Voor géén geld kopen we wat fruit bij een streekproducent.
Daarne vertrekken we naar Perigueux, de mooie hoofdstad van de Dordogne. Het is even zoeken naar een parkingplaatsje, P-routes kennen de Zuidfransen duidelijk niet, maar gauw vatten we de verkenning van deze middeleeuwse stad aan. We slenteren door de middeleeuwse straatjes en steegjes van het verkeersvrije hart van de stad. Onze Trotter wijst ons de weg naar “Au bien bon” waarin we dankzij de lunchformule voor 16 euro genieten van lekkere eendeborst met aardappelgratin, gevolgd door 2 grote bollen ijs voor mij, sorbet voor haar. Allemaal superlekker en in royale porties.
Na de middag vervolgen we onze verkenning van het middeleeuwse en het romeinse deel van de stad. (De dienst voor toerisme heeft gratis plattegrondjes met uitleg in het Nederlands) Aan het eind van de middag slaan we nog brood in bij een bakkerij waar men middeleeuws brood bakt (in de Rue Saint-Fort, de ANWB-gids geeft het oude adres.)
(Dit schreef ik op 18.09.2008, op reis in Frankrijk, en wordt met vertraging hier gepost.)
Onderweg zijn is ook al een beetje reizen. We richten de neus naar het zuiden en vertrekken op reis. Eens we de drukte rond Lille en de rondweg rond Parijs, de Francilienne, achter ons laten, is er bijna alleen nog de weg, en wij. We steken de Loire over, de vallei die we twee jaar geleden verkenden. Verder zuidwaarts gaat het, en we zien de buitentemperatuur stijgen. Tot het regenseizoen losbarst vlak voor onze bestemming Brantôme.
Brantôme is het La Roche van de Perigord. Een klein stadje waarvan de kerk zich ophijst aan de rotswand en een meanderende rivier die sterk bijdraagt aan de postkaartallures. Overdag stikt het van de toeristen, ‘s avonds sluiten de vele winkeltjes en boetiekjes als ze geen toerisen meer kunnen verleiden. Brantôme is dan uitgestorven.
Onze b&b, chambres d’hôtes heet dat hier, liggen vlak aan het centrum, in een doodstil achterafstraatje. Onze charmante, ietwat strenge gastvrouw ontvangt ons in mooie en sobere kamers. De avondlijke friste en regen houden ons niet tegen om het centrum nog eens te verkennen. In een plaatselijk café proeven we van de plaatselijke notenlikeur.
Herneming theaterproduktie ‘Anaïs’ door Het Kartel
Wegens de hoge opkomst en de niet aflatende interesse in de voorstelling tijdens de speeldata in april 2008, wil On@break², u op de hoogte stellen van een nieuwe speeldatum op 9 en 10 oktober 2008. Continue reading
The time is gone,
the song is over,
thought Id something more to say
Ik heb een nieuw beldink, een gsm. Een el cheapo model dat belt en smst. Ik hoef geen blauwe tanden en wazige foto’s, dank u. Liever zou ik geen gsm meer hebben, maar het schijnt dat we niet zonder kunnen tegenwoordig. Hoe leefden we vroeger dan?
Ja, beste lezer, mijn kritische consument-zijn haalt het weer van mijn geekyness.
En een nieuw betaalplan, want een mens kan zich toch blauw betalen. Base postpaid word ik nu, en de madam Base Zero. Kan ik haar toch al anderhalf uur per maand gratis bellen.
Goed, zo te zien. Al 100 euri voor de massage. Flink zo. ‘t Is da’k geen teamsport doe, anders zou’k wel bieden!
Elders