ChâteauBrys

Wij hebben al een tijdje een nieuwe hobby: dakwerkers bellen. Neen, wij gaan niet de ganse Gouden Gids af om hijgtelefoontjes te plegen. Wij hebben er een drietal uitgekozen, hier uit de buurt. ‘t Is te zeggen: we hadden er eerst vier, maar eentje werd er van het dak gegooid, bij wijze van spreken dan. Hij liet ons drie keer zitten. Drie keer een afspraak, drie keer niet opgedaagd.

Toen waren ze nog met drie. Beloofden stuk voor stuk offertes, langs te komen, maar altijd komt er iets tussen. Een reis naar Turkije bijvoorbeeld. “Bel me overmorgen maar eens terug.” En dan twee dagen later, de zoon: “Mijn pa is er niet, hij is op reis.”

En dus blijven we ze koppig bellen, die drie.

En terwijl ik dit type, na weer een rondje dakwerkers bellen, belt de vrouw van één dakwerker me op dat ze de offerte op de post gedaan heeft. Joehoe! We krijgen een offerte, en dat na een kleine maand bellen!!

‘k Ging hier net een emotionele oproep lanceren, en een fles wijn beloven aan de dakwerker of de tussenpersoon waarmee we iets kunnen maken dat op een afspraak lijkt, en kijk… ‘k had er misschien eerder over moeten bloggen?