Onderweg zijn is ook al een beetje reizen…
(Dit schreef ik op 18.09.2008, op reis in Frankrijk, en wordt met vertraging hier gepost.)
Onderweg zijn is ook al een beetje reizen. We richten de neus naar het zuiden en vertrekken op reis. Eens we de drukte rond Lille en de rondweg rond Parijs, de Francilienne, achter ons laten, is er bijna alleen nog de weg, en wij. We steken de Loire over, de vallei die we twee jaar geleden verkenden. Verder zuidwaarts gaat het, en we zien de buitentemperatuur stijgen. Tot het regenseizoen losbarst vlak voor onze bestemming Brantôme.
Brantôme is het La Roche van de Perigord. Een klein stadje waarvan de kerk zich ophijst aan de rotswand en een meanderende rivier die sterk bijdraagt aan de postkaartallures. Overdag stikt het van de toeristen, ‘s avonds sluiten de vele winkeltjes en boetiekjes als ze geen toerisen meer kunnen verleiden. Brantôme is dan uitgestorven.
Onze b&b, chambres d’hôtes heet dat hier, liggen vlak aan het centrum, in een doodstil achterafstraatje. Onze charmante, ietwat strenge gastvrouw ontvangt ons in mooie en sobere kamers. De avondlijke friste en regen houden ons niet tegen om het centrum nog eens te verkennen. In een plaatselijk café proeven we van de plaatselijke notenlikeur.
