Ik had nog nooit iets gekocht op e-bay. (Nog steeds niet overigens.) Maar ik zou in mijn fototas plaats willen maken voor een flitsje en aangezien dat, als dat goed moet zijn, nogal wat centen wil kosten, besloot ik eens een blik te werpen op e-bay. Continue reading
Zo van die boeken die je niet loslaten, die je zal én moet verderlezen. In bed, in de zetel, op de plee. Tot de laatste bladzijde. Zo spannend! Een aanrader, geschreven door Simon Beckett. (‘De geur van sterfelijkheid’, in vertaling)
Beter dan Martha’s Maeren ‘Dode hand’ – dat thuishoort in het Aspe-hokje.
We hadden een (lang) weekendje off. Eens tijd voor onszelf, voor elkaar – we hadden het eens nodig.
Op maandag en vrijdag volgt A. postnatale kine en babymassage (met onze Florian als genietend voorwerp). Deze keer kon ik mee. Ik ging babysit spelen tijdens het halfuurtje kine en daarna kon ik ook leren hoe we onze jongen een fijne massage geven. Continue reading
Hilarische snaredrumslapstick, mét brushes. Met Johnny Rabb en de mij onbekende Benny Greb.
Verleden week kreeg ik van de lieftallige Florence, product manager bij Fiat, de sleutels van ‘mijn’ Qubo. Gedurende drie maanden mag ik met dit wagentje rondtoeren.
Als tegenprestatie ga ik hier mijn ‘gebruikerservaringen’ met jullie delen. Tot dusver zijn die alleen maar positief: de Qubo is een heel aangename, gemakkelijke auto. En praktisch, wat ik toch belangrijk vind aan een wagen.
Steek gerust je duim omhoog als je een Cool Jazz Blauwe Qubo ziet passeren, ik neem lifters mee! 
Ik had ons wijnclubje voorgesteld eens een avondje te wijden aan Griekse wijnen. Griekenland hadden we nog nooit uitgebreid geproefd. Dat gat in onze wijncultuur moesten we maar eens opvullen, nu zelfs ‘wijnambassadeur Verhofstadt’ de Griekse wijnen prees.
Het merendeel van de wijnen haalde ik bij Silenos Wines in Eeklo, de topper van de avond kocht ik in Brussel, bij Mig’s World Wines. Twee fijne verkopers, twee fijne maar o zo tegengestelde wijhandels: de één in de Brusselse Louizabuurt, de ander in, tja, Eeklo. De één een sjieke handel, de ander een thuisverkoper.
En de punten voor Griekenland? Wel, de witte wijnen scoorden erg goed op prijs/kwaliteit-verhoudingen en wisten te verrassen door de ongekende aroma’s van de inheemse druivensoorten. Over de rode wijnen had Jancis Robinson gelijk: wil je goede hebben, dan moet je er veel geld voor neerleggen. We verbaasden ons dat rode wijnen uit andere appellaties en Griekse streken, en gemaakt van andere inheemse druivensoorten toch zo gelijkaardig konden kleuren, ruiken en smaken.
Een interessante kennismaking met een ons onbekend wijnland.
Elders
