O ja, ik was daar vroeger niet zo voor. Maar sinds het vaderschap is het televisiekijken vaak beperkt tot dat kwartier voor het slapengaan, meestal zappend tussen reclameblokken. Dus was er wel nood aan een opname-iets. Om een kwartier kwaliteit te bekijken die we bvb de dag, of de week, voordien hadden opgenomen. Of een stukje nieuws, dat we elke dag laten opnemen.
Een kwartier kwaliteit nu, elke avond!
En schoon beeld dat we nu hebben, amai, zonder streepkes en storing en zo. En we hebben Arte terug, dat ze ons jaren geleden hebben afgepakt!
En door ons internet te downgraden en een andere shake te nemen, valt dat nog wel mee qua kostprijs.
En, wat zal ik nog eens in dat ding programmeren? Tips, iemand?
Het klinkt als een toverspreuk uit Harry Potter, maar dat is het duidelijk niet. Eerder een vloek Zo vader, zo zoon, zegt het spreekwoord, maar vieze ziektebeesten kiezen al eens de omgekeerde weg.
En dus geniet ik nu van Florians mondinfectie. Het heeft een voordeel: nu weet ik wat ons ventje heeft doorgemaakt. En hij had er véél méér last van dan mij. Arm ventje!
Florian heeft dan toch geen mond- en klauwzeer, allé mond-, hand- en voetziekte op zijn mensisch. Een ander virus, een onnobele onbekende, die het daar al 12 dagen bont maakt. Spruw heeft ‘m ook, en tandjes komen er ook al door.
Maar het lijkt er op dat de vieze ziektebeesten nu weer plaats ruimen voor ons ventje zijn blije, opgewekte karaktertje!
Laat ons hopen! (En slapen als’t voorbij is)
Bedankt voor alle blijken van medeleven, mailtjes, telefoontjes,…!
Gasten… Met al die kanalen kan je Sporza toch gewoon op een digitaal kanaal zwieren? Maar ik voel nattigheid al, nog niet iedereen heeft digitale televisie, dus moeten de uitzendingen op één van beide VRT kanalen. De publiek opdracht van de openbare omroep en al. Anders zijn de sportminnende Vlamingen boos (oei oei oei) en renderen de uitzendrechten niet. Potvolkut!
Ziek. Ons ventje. Voor’t eerst, ziek. Al sinds vrijdag. Begonnen met een uit een horrorfilm weggelopen kotsscène. Daarna twee dagen ambetantigheid. Toen kwam er koorts, die tussen 38° en 40° bleef zwalpen. Dagen aan een stuk. Virale infectie, zei de huisarts. En het werd dinsdag, en woensdag. Nog steeds koorts. Terug overgeven. Terug naar de huisarts, die doorverwees naar een kinderarts.
En zo deed ons ventje nog eens het ziekenhuis aan, waar hij al eens verlost werd. En wij verlost van de zorg dat het meer was dan een virale infectie, waarvan ‘m dan wel heel goed weet.
Krampjes lastig? Voedingen ’s nachts lastig? De graden van lastigheid en vermoeidheid zijn hier danig verschoven de laatste dagen. ‘t Mag gedaan zijn, of we leggen ons er bij.
En leve tik-tak! Minstens even goed als perdolan, en dat bestaat nog niet eens op dvd!
Op mijn vrije avond wou ik wel eens met de camera op stap. Geïnspireerd door Berts 50/50-project schroefde ik mijn nifty fifty, de 50mm 1.8, er op en ging op pad.
Zo’n goedlachs, enthousiast ventje, dat enthousiast op zijn speeldeken wipt van zodra je een voet binnen zet en z’n handjes naar je uitstrekt om opgepakt te worden, dat maakt een mens zijn thuiskomst toch meteen goed!
Zo vader, zo zoon, zegt het spreekwoord, maar vieze ziektebeesten kiezen al eens de omgekeerde weg.