Gisteren ging ik naar het visinstituut Meersschaut om maatjes (en om Sint-Jacobsvruchten, tonijn, dorade en koningsvis). Een slaatje met maatjes, meer hoeft dat echt niet te zijn op een zomerse vrijdagavond, toch!? En wat drinken we bij zo’n lekker, boterzacht visje? Een houtgelagerde Chardonnay, voor datzelfde vettige, ronde, mollige mondgevoel. Een heerlijke combinatie!

For this edition of the WBW, we had to go back to our wine roots. The first wines I bought with some kind of awareness of what I was buying, where those rather cheap supermarket wines, often from Australia and South-Africa. Most whites were Chardonnay, the reds mostly Cab’s and Merlots.

So, for this WBW, I went back to the supermarket, bought two bottles of Australian chardonnay and I opened them tonight, to celebrate the 4th birthday of this great wine e-vent.

Wine number one is the BIN 7000, McGuigan, Yaldara Estate, South Australia, 2007. In the nose the usual ananas, fat, butter, vanilla and a hint of orange. The taste is as you’d expect from a rather cheap, Australian chardonnay, except for the bit of bitter that I don’t like.

My second wine is the Hardys Varietal Range, South Eastern Australia, 2007. A chardonnay, too. This wine is a bit more acidic, with some hints of apple and coriander – besides the usual things (vanilla, fat, ananas,…).

This second one is my favourite of the two, a very friendly wine, for everyday drinking. Nothing special, but that’s a thing one must not want from wines that cost only 5 or 6 euro.

So, that’s it for this WBW. Thanks, Lenn, for hosting! Looking forward to #49!

WBW nr. 48, vierde verjaardag dus, brengt ons terug naar onze wijnroots. Mijn wijn-’roots’… mijn eerste slok wijn ooit werd me als kind door mijn grootvader gedronken. Ik weet nog dat het rode wijn was, dat ik er van moest schudden en dat ik het maar niks vond.

Mijn eerste stappen in wijn moet ik zoeken in die eerste wijnen die we kochten toen we pas samenwoonden. Dat waren toen de vrij goedkope, vaak Australische, wijntjes uit de Colruyt, meestal Chardonnays.

Tijd dus om terug naar de Colruytwijnrekken te gaan…

En bij u, waar liggen uw wijnroots? Bucht van den Aldi? Of had u een vine-vader die u vanaf uw 3 jaar met Grand Cru Bourgognes grootbracht?

Powered by Qumana

De eerste keer dat de perfecte match van wijn en gerecht werkelijk bij me insloeg, was in Corsica, in het kleine dorpje Zonza. We overnachten er in een in het roze geverfde kamer. De chef-kokkin serveerde er ons een wijn – toevallig ook bij konijn – dat was werkelijk fantastisch! Hoe de smaak van de wijn paste bij het lekkere vlees!

Later volgde ik een cursus wijn en gerecht bij Syntra, en leerde zo heel wat bij over smaken en geuren, en over het matchen van wijn en gerecht.

Vanavond proefden we dus het heerlijke konijn uit Deinze. Een lekkere bereiding, anders dan wat je gewoon bent. Wijn nummer één, een Penfold’s Koonunga Hill Semillon Sauvignon Blanc had wel de citrusachtige zuren van de saus, maar kon het konijn en de room niet aan. Wijn nummer twee was een betere partner voor dit konijn. Het Trio van Riesling, Pinot Grigio en Chardonnay levert genoeg fijne zuren die goed samengaan met rinse van de saus. De stevigheid die Chardonnay geeft, laat zich niet wegvegen door het konijn.

Beide wijn zijn overigens fijne droge witte wijnen, komen van Delhaize en kosten rond de acht euro. Jammer dat ze de Penfold’s Semillon-Chardonnay niet binnenhadden, die zou nog wel eens beter kunnen passen.

Stefaan publiceerde een recept voor ‘konijn uit Deinze‘. Ik had nog nooit van deze bereiding gehoord, maar ‘k vind het wel fantastisch dat er een lokale bereiding bestaat. Hoera, lokale keuken! Wat meer is, dit recept is helemaal anders dan de standaard konijn-bereiding met bruin bier, en zelfs anders dan mijn fantastisch coniglio. Aan het recept komen onder meer twee citroenen en abrikozenconfituur te pas. Waaw, dat moeten we proberen!

Stefaan vraagt me welke wijn ik er bij zou schenken? Een moeilijke vraag om zo voor de vuist weg te beantwoorden. Belangrijker dan de vraag of we vlees of vis eten, of zalm, of konijn, of biefstuk of kip, is de vraag hoe je het klaarmaakt. Ik kan me moeilijk inbeelden in hoeverre deze bereiding nog citroenig, of rins of zuur smaakt – en hoe zoet? Ik denk aan witte wijn, en dat zal een stevige moeten zijn, om tegen konijn met saus op te kunnen. De saus zal allicht redelijk filmend zijn, met nog wat zure elementen. Ik gok dat de Penfold’s Chardonnay-Semillon wel eens goed gezelschap voor dit konijntje zou kunnen zijn. Maar ik kan me evengoed vergissen. In de keuken moet alles getest en geproefd! Verslag volgt!

Als u andere wijnsuggesties hebt, dan hoor ik ze graag!

Het is een tijdje geleden, maar toch nog maar eens een overzichtje van wat u hier komt zoeken…

1. chateaubrys - hmm, vrij evident dat je dan bij mij komt
2. links - als politieke visie, of zocht u gewoon links?
3. Inge Paulussen – bv’s doen het goed op een blog. Sorry dat ik geen foto van haar verschijning in de Gentse straten heb. U zult het met haar… hmm… acteerprestaties in Witse moeten doen.
4. portugese - zoekt u dan een portugese (schone)? Wijn? Recepten?
5. chardonnay
6. zinfandel - da’s al twee druiven in de top tien!
7. matthews
8. wijnfolie
9. september
10. october

Al met al vrij saai en braaf, als je mijn mening vraagt. Wat zoeken ze bij u?

‘Cinsault/Pinotage’ zie ik het op het etiket staan terwijl de man nog altijd hard naar de gebruikte druivenrassen zoekt. Ik zeg het hem ook. Maar de frank valt niet. Klinkt niet als ‘chardonnay’ of ‘merlot’. “Het zal een monocépage zijn zeker”, besluit hij. (Wijn van één druivensoort gemaakt…)

En dat we de twee wijnen die we kochten best niet op dezelfde dag probeerden, dat dat niet zo goed gaat, in één keer.

“Neen meneer” (‘k proefde er vorige week eens vijf, en eens dertien, en eens twaalf op één avond

Dan gaan de deuren open… Hmm, alle tafels gevuld met rijtjes van vier wijnglazen, gevuld met witte wijn. Op het zicht zou het best wel eens vier maal dezelfde wijn kunnen zijn. En toch moet je er een Riesling uithalen, en een Sauvignon Blanc, een Chardonnay en een Chenin Blanc. Je gaat zitten. Neus in het eerste glas… ruiken… mineraliteit… tweede glas… anders, maar ook vooral: mineraliteit. Derde en vierde glas… idem. Je krabt in je haren, kijkt eens rond hoe de rest het doet en dan… aan het werk, walsen, ruiken, zoeken… Hmm, in één van de twee reeksen ging een Luxemburgse Riesling zitten. Zou kunnen. Ha, en nummer drie heeft buxus. De Sauvignon! Langzaamaan raken de gaatjes gevuld. Moeilijk, moeilijk!

Het was moeilijk, erg moeilijk. Twee reeksen wit, en ik haalde acht op acht. En dan één reeks rood. Discussie aan tafel. Als glas één Rhône is, dan moet twee toch wel Bordeaux zijn… Pfff, en waar is die Pinot Noir? Twijfelen, twijfelen, uiteindelijk een beetje gokken… Eentje zal er toch wel juist zijn?

En dan de uitslag… Glas 1 is Bordeaux, geen Rhône… Ai ai ai… Rood wordt schaamrood… 0 op 4.

Ach, het is en was en blijft een spel, maar 12 op 12 was leuk geweest!

En nu maar rood oefenen!

Dit is een echte ‘American Style’-Chardonnay, veel molligheid, hout en vanille dus, en weinig fruit. Een stevige wijn. Deze wijn is dik ok, zeker met de prijs er aan. Je moet er enkel van houden.