Een blik in de foto-keuken
Ik krijg al eens commentaren en complimenten op de foto’s die ik op mijn Flickr-account toon, tot mijn grote vreugde. (Gestreeld ego en zo
Via een mailtje vroeg iemand me om tips om foto’s als deze te trekken. Nu voel ik me niet de fotograferende god zoals er zovelen het interwebs bevolken, maar als u vraagt, schrijven wij (eenvoudige tips):
- een baby kan je niet vragen om zo of zo te kijken of te poseren. Maar met wat geluk krijg je een leuk snoetje of een glimlach.
- Je benen zijn als fotograaf je 2de belangrijkste wapen. Kinderfoto’s worden zoveel beter als je ze trekt vanuit het oogpunt van het kind. Bukken dus, knielen, of in dit geval: plat op de buik.
- Ook al breng je je onderwerp nog zo goed in beeld, zonder goede achtergrond wordt het niks. Ik denk dat ik daar best wel in geslaagd ben op deze foto. Opnieuw komen de benen van pas. Draai de setting 180° en ik had een tuintafel met stoelen, vuilzakken en ons huis als achtergrond.
- Deze foto is géén schoolvoorbeeld van mooi licht, maar ik heb wél bewust de middagzon vermeden. Die zou harde schaduwen in het gezicht geven en dat vind ik niet altijd zo mooi.
- Ik wou een foto trekken van Florian én het picnicdeken. We ‘lezen’ een foto van links naar rechts. De ogen eindigen dus bij Florian. De sfeer van de foto zou helemaal anders zijn met Florian links in beeld. Anderzijds geeft een centraal geplaatst onderwerp ook niet altijd het meest sprekende beeld. Een goede compositie is dus belangrijk.
- Een goede camera kan helpen om (dit soort) foto’s te trekken. Vlug afdrukken bij dat lachje, de wat onscherpe voor- en achtergrond,… zo’n dingen gaan beter met een spiegelreflex dan met een compactje. Maar het hoeft geen onoverkomelijk obstakel te zijn.
- Een compactje heeft allicht voor velen het voordeel dat het ‘bijwerken‘ al in het toestel gebeurt. Mijn camera doet dat niet, en ik zou ook niet willen dat hij het doet. Achteraf heb ik de foto onder meer een beetje warmer gemaakt. Een extra kersje op de taart, niet de taart zelf!
- Tot slot probeer ik ook flink te schiften in de foto’s. (Al botst dat soms met ‘Oh, dit is ook wel een leuke!’ en ‘Deze willen de grootouders vast ook graag zien’) Als ik 30 foto’s trek, dan toon ik daar hoogstens één van. Hoogstens. Geen 25.
In de hoop een helpende hand te bieden met deze tips,
en geen mal figuur te slaan,
verblijven wij…
