De eerste is het vaderschap (zonder wie dan ook die om welke reden dan ook kinderloos bleef of blijft te willen vingerwijzen). Vader worden maakt een andere man van je – vraag het maar aan de moeders.

Item nummer twee is een beetje wijnkennis. Jaja, wijn! Bier – met uitzondering van Duvel – is voor voetbalsupporters, en voetbalsupporters zijn, as we all know, sissies. Wijn, heren, en het genot van het degusteren van wijn. En meer nog dan wat wijnkennis, maakt het bestellen van een wijn en primeur, van een man een man.

Wijn en primeur?

Mijn wijnvrienden en ik hebben gisteren van twee hele mooie domeinen – geen top, maar héél mooi! – een kistje flessen besteld van de jaargang 2008. 2008 belooft een vrij goed jaar te worden, en de prijzen zijn redelijk. Het heet ‘en primeur’ omdat de wijn eigenlijk nog niet ‘klaar’ is. Die ligt nog in een Bordelese wijnkelder te rusten en te rijpen in een eikenhouten vat. Pas tegen eind 2010, begin 2011 wordt de wijn geleverd. Een soort voorintekening dus, waarbij je als klant een koopje doet. Wat je nu voor ongeveer 20 euro koopt, zal dan een 30-tal euro kosten.
Die wijn mag dan nog een hele tijd in de kelder blijven liggen. Eén flesje wordt alvast gereserveerd voor Florian, zodat hij een mooie fles wijn heeft van zijn geboortejaar. Tegen dat hij alcohol mag drinken, zal die goed op dronk zijn.

Gisteren ging ik naar het visinstituut Meersschaut om maatjes (en om Sint-Jacobsvruchten, tonijn, dorade en koningsvis). Een slaatje met maatjes, meer hoeft dat echt niet te zijn op een zomerse vrijdagavond, toch!? En wat drinken we bij zo’n lekker, boterzacht visje? Een houtgelagerde Chardonnay, voor datzelfde vettige, ronde, mollige mondgevoel. Een heerlijke combinatie!

Beiden Chileens, beiden van de Carmenèredruif. De Adobe kost bij Colruyt 6,50 euri, de Sibaris 7,50 euro ongeveer bij Delhaize. De euro verschil is het waard. Wijn 2 is meer dan zijn geld waard. Een fluwelen wijn, die vele niet-rodewijndrinkers ook zal bekoren.

Het merendeel van de wijnen haalde ik bij Silenos Wines in Eeklo, de topper van de avond kocht ik in Brussel, bij Mig’s World Wines. Twee fijne verkopers, twee fijne maar o zo tegengestelde wijhandels: de één in de Brusselse Louizabuurt, de ander in, tja, Eeklo. De één een sjieke handel, de ander een thuisverkoper.

En de punten voor Griekenland? Wel, de witte wijnen scoorden erg goed op prijs/kwaliteit-verhoudingen en wisten te verrassen door de ongekende aroma’s van de inheemse druivensoorten. Over de rode wijnen had Jancis Robinson gelijk: wil je goede hebben, dan moet je er veel geld voor neerleggen. We verbaasden ons dat rode wijnen uit andere appellaties en Griekse streken, en gemaakt van andere inheemse druivensoorten toch zo gelijkaardig konden kleuren, ruiken en smaken.

Een interessante kennismaking met een ons onbekend wijnland.

(Niet dat wij daar ooit boven zaten, neut neut

En by the bar, voor wijn(en) – champagne incluis –  is het 90 liter, per persoon.

25 brilliant wine label, bottle and package designs – om het eens over meer dan enkel de ‘neus’ te hebben. Hier.

De mannen van Squeezethelime doen knappe dingen. Heel inspirerende vimeo’s delen ze met ons. Hun workshops zien er ook heel interessant uit. De kostprijs ervan is ook wel stevig. Vast wel eerlijk en correct, maar een paar honderd euro blijft een paar honderd euro, niet?

Misschien moet ik eerst een paar Squeezethebottle-wijnproef-workshops geven om een Lime-workshop bijeen te sparen?

What am I tasting: achterhaal aan de hand van proefnotities de geproefde wijn. Best moeilijk!

Gisterenavond was het Madeira-avond bij mijn ‘wijnsekte’. Nu wil ik geen zout strooien in de wondes van wijnvrienden die er niet bij konden zijn, maar het was een boeiende avond. Zoals de meeste mensen kende ik enkel de supermarkt-Madeira die we al eens in de saus doen (en in de kok). Maar er is dus meer en andere Madeira: boeiende, lekkere en complexe wijnen, die eigenlijk meer verdienen dan altijd op de tong van de koe te eindigen.

Het speciale aan de Madeirawijnen, die van het gelijknamige Portugese eiland komen, is dat ze rijpen bij hogere temperaturen. De vaten worden niet in de kelder gelegd, maar op zolder, of in verwarmde ruimtes, waar de temperatuur op een 45 à 55 graden Celsius wordt gehouden. Dit procédé bedacht men toen bleek dat de wijn die in vaten werd meegegeven op schepen, beter geworden was aan boord!

Deze behandeling geeft de wijnen hun speciale karakter en harmonie. Op het einde van de proeverij dronk ik voor het eerst een wijn die ouder was dan mijzelf. Dat was ook voor het eerst dat ik een wijn dronk waarvan het prijskaartje drie cijfers voor de komma telt. (En allicht dus ook voor het laatst…)

Ze hebben bij de commanderij trouwens ook de kogelmaatschenkers ontdekt. Woord van de week, zeg ik u, of maand zelfs!